Getting through this Christmas Season … Together

 Dat ik een Christmas enthusiast ben is absoluut geen geheim. Mijn kerstboom en decoraties staan er altijd heel vroeg, ik geniet van kerstmuziek, Christmas movies en eigenlijk alles rondom de feestdagen … behalve het verkeer. Het is natuurlijk wereldwijd zo dat het verkeer in December een hel is, Paramaribo is daar geen uitzondering op. Zonder WAZE gaat Conny nergens vooral niet in buurten die ik niet ken. Ik weet niet hoe mensen zonder enige vorm van digital navigation ergens naartoe kunnen rijden en niet op Kwamalasamoetoe belanden. 

Ik ben van Paramaribo Noord. I am not saying this to sound snobby, so hear me out. Ik woon mijn hele leven in Paramaribo Noord, ben altijd in Paramaribo Noord of het Centrum naar school geweest en werk op 10 minuten van me huis. Het verst dat ik regularly ga is de J. Lachmonstraat, gewoon omdat ik beyond that point niets te zoeken heb. Nee ik ben niet closed minded, maar als alles wat ik dagelijks nodig heb in de buurt te halen valt, waarom zou ik verder moeten gaan? Ik ben niet avontuurlijk, ga niet buiten de stad en mocht het een keer gebeuren dat ik verder dan me normale omgeving moet gaan, rijd ik niet zelf. De paar keren dat ik dat wel doe loopt t meestal goed fout en believe me, I have a few stories to tell my grandkids (als ik die ooit heb). One such story will be this one.

Iedereen kent het liedje van de Coca-Cola Christmas Caravan wel. “Holidays are coming”. I know it by heart, het is mijn ringtone vanaf begin November zodra het weer een beetje omslaat en de eerste Christmas movies op TV komen. Ik hoef dus niet te vertellen hoe enthousiast ik was toen ik werd gevraagd of ik wilde meerijden op een van de verlichte trucks in de Caravan. There was one catch … de caravan vertrekt vanuit het terein van de Bottling Company. Ik had geen idée waar het was en hoe ik daar zou moeten komen. Ik toets de info dus braaf in mijn navigation system en het zegt me dat ik van huis uit binnen 40 minuten op de plaats van bestemming moet zijn. Ik moest mij om 17:15 aanmelden. Just to be sure en rekening houdende met eventueel een beetje drukte op de weg, vertrok ik een uur voor de aanmeldtijd van huis. Voor de mensen die weten waar ik naartoe moest … Waze gaf aan dat de snelste route om mijn plaats van bestemming te bereiken via de Saramaccastraat en daarna de Van ‘t Hogerhuysstraat was. Needless to say that it was a very bad idea. Om 17:15 uur was ik na behoorlijk wat vloeken (en nadat ik meer dan 7000 verkeersregels had verbroken), eindelijk op de Van ‘t Hogerhuysstraat. Ik was helemaal wanhopig, het verkeer zat totaal vast en by the looks of it zou ik nog in de file zitten en de trucks zien langsrijden en ze zouden voor me zwaaien. Ik bel dus mijn contactpersoon op en zeg haar dat ik bang ben dat ik het niet ga halen. Telefonish vertelde ze me over een alternatieve route, dus ik sla af in het Molenpad en dan ergens links en dan weer rechts en dan weer …. zucht. Waze helemaal van streek, Conny total verdwaald en in blinde paniek. Ik wilde vanaf ik 6 jaar was meerijden met de caravan, it’s within reach to have at least one great thing happen in this stupid and crazy year en dan dreigt dat ook nog mis te lopen omdat Conny niet weet waar de hell ze is. Nadat ik in een heleboel straten links en rechts was afgeslagen en helemaaaaal niet meer wist waar ik was I gave up. Ik belde die dame en zei weet je … I won’t make it. “Conny stuur me je location” was all she said. Thank heavens for technology en een post-paid mobiel pakket waardoor ik altijd internet heb waar ik ook ben. Vol geduld en met kennis van een buurt waar ik bij God nog nooit was geweest navigeerde zij mij naar mijn uiteindelijke plaats van bestemming waar ik precies 3 minuten voor het vertrek van de Coca-Cola Christmas Caravan in de mijn aangewezen mooi verlichte truck stapte, die wait for it … langs mijn straat zou rijden.

Thank you Coca-Cola for this wonderful experience!

#TogetherLikeNeverBefore

 

 

Hoe wij hier ook samen kwamen

“Hoe wij hier ook samen kwamen”
Dit is de zin uit ons volkslied dat mij de laatste tijd aan het denken heeft gezet. Hoe zijn wij hier samengekomen?

Als ik om mij heen kijk naar de mensen met wie ik werk, die ik dagelijks tegenkom op straat of in de supermarkt, zie ik zeker 90% afstammelingen van immigranten. Hetzij gedwongen of vrijwillige immigratie, wij zijn hier allemaal afstammelingen van mensen die van ergens anders naar dit mooi land zijn gekomen. Onze voorouders hebben enkele generaties terug alles achtergelaten wat zij kenden, wat ze dierbaar was en waar ze aan gewend waren en zijn hier naartoe gekomen. Als het nou hun keuze was of omdat ze die keuze niet hadden, zij zijn allemaal een onbekend land binnengekomen, waar zij geconfronteerd zijn geworden met een andere cultuur, een andere taal, vreemde mensen en in sommige gevallen een heel ander klimaat.

Als onze voorouders met ons konden zitten en ons konden vertellen hoe de eerste paar maanden na hun immigratie waren, wil ik bijna wedden dat velen zullen vertellen over hoe ze moesten wennen aan dit land. Sommigen hebben niet eens de tijd gehad om te wennen, omdat zij gelijk hard moesten werken. Tijd voor heimwee was er niet eens … ze waren aan het einde van de dag te moe om ergens over na te denken. Ze hebben hard moeten werken en hebben langzaam maar zeker dit mooie land geaccepteerd en zijn er een deel van geworden. Als je ze kon vragen hoe zij het hebben overleefd, zal je in alle verhalen zeker een paar heel mooie tegenkomen over barmhartigheid, liefde, geduld en acceptatie. Onze voorouders hebben, dwars door de ellende, wel allemaal iemand in hun omgeving gehad die aardig tegen ze was, die op de een of andere manier heeft geholpen om de moeilijke eerste periode een beetje dragelijk te maken.

De generaties na de eerste immigranten, de mensen die hier zijn geboren, kennen geen ander thuis dan Suriname. Suriname is vanzelfsprekend hun land … ons land. Wij zien het als normaal dat wij Surinamers zijn, hier wonen en werken. Wij hebben de Surinaamse nationaliteit, spreken de taal, zijn naar school geweest, hebben een baan en denken vaak niet erover na hoe wij allemaal hier zijn samengekomen. En natuurlijk is het niet gemakkelijk om te overleven in een land waar het niet allemaal rozengeur en maneschijn is, maar het is ons huis, onze thuis en wij doen hard onze best om er het beste van te maken.

De overige 9% van mensen om mij heen zijn veelal nieuwe immigranten. Een groep mensen die om wat voor reden dan ook naar Suriname zijn gekomen en alles hebben achtergelaten wat hun vertrouwd en dierbaar is; hun familie, vrienden en is sommige gevallen hun gezinnen. Zij zijn hier naartoe getrokken op zoek naar een betere toekomst. Anderen zijn de liefde achteraangegaan, anderen zijn iets ontvlucht. Maar hoe zij hier ook samenkwamen, zij zijn in een nieuw land waar zij geconfronteerd worden met een andere cultuur, een andere taal, vreemde mensen en in sommige gevallen een heel ander klimaat. En als wij, die hier al veel langer zijn en dit land hebben geërfd van onze voorouders, die ook eens vreemdelingen waren, even de tijd nemen om een gesprek aan te gaan met deze nieuwe groep mensen (al hoe moeizaam dat ook zal gaan omdat wij ze niet goed verstaan) wil ik bijna wedden dat velen zullen vertellen over hoe ze moeten wennen aan dit land. Je zal verhalen horen over hoe zij hun familie en vrienden missen, hoe zij belangrijke momenten niet meemaken in het leven van hun kinderen, hoe zij hard moeten werken om te overleven en hoe zij dromen van een betere toekomst in Suriname. En tussen al die verhalen zal je zeker ook een paar heel mooie tegenkomen over barmhartigheid, over liefde en over geduld en acceptatie. En misschien hoor jij dat verhaal niet, maar wordt het verhaal over hoe jouw barmhartigheid, liefde geduld en acceptatie hen heeft geholpen om door de moeilijke eerste periode in Suriname te komen, gedeeld met de volgende generatie in Suriname geboren afstammelingen van immigranten.

En die 1% … dat zijn de mensen die hier waren voordat wij immigranten Suriname ons thuis mochten maken … hoe wij hier ook samen kwamen.

New Years resolutions before Christmas

Ik doe het dit jaar allemaal een beetje anders. Ik voel de kerstsfeer for some reason nog niet en het is al half November. Normaliter ben ik vanaf 1 November all out.  Ik weet niet waaraan het ligt, maar I just go with the flow. Waar ik wel mee bezig ben is het her evalueren van mijn personal goals, life choices etc. 

Nee ik heb er niet om gevraagd

The real reason why a lot of people don’t speak up is because of victim shaming. Ik val gewoon met de deur in huis. Ook ik heb sexuele intimidatie meegemaakt. En dan was het niet gewoon een geschijn of een “dick pick” via whatsapp, nee ik ben tegen een muur gedrukt en ben betast. Ik was geen onschuldige tiener toen het gebeurde, nee hor. Het overkwam mij als volwassen vrouw. Ik heb geen aangifte gedaan, because I victim shamed myself for a long time.

Bunnies, Matzah and a rissen Messiah

Het is weer paastijd. Deze tijd van het jaar heeft voor een ieder een andere betekenis. De kinderen zoeken paaseitjes, de Christenen gaan naar de kerk en de Joden maken zich op om te herdenken hoe zij gered zijn uit slavernij.

I used to HATE Christmas

                        This may come as a shock to you ... maar als kind haatte ik kerstfeest.

Dinner is served

Nadat het huis gedecoreerd is, je ringtone van je telefoon veranderd is naar je favoriete kerstnummer en je een lijst hebt gemaakt voor wie je allemaal kadootjes moet kopen is het tijd voor …Kerstdineetjes. Hoeveel heb jij al op je lijst dit jaar?

Bomen, kinderen en kadopapier

Het tweede weekend in November is net voorbij, en ja hor, my house is decorated. In mijn vorige posts heb ik wat tips gegeven en ook verteld hoe ik te werk ga bij het decoreren. In deze post geef ik enkele decorating tips van zaken die ik door de jaren heen heb geleerd.

D(ecorating) Day

Het is November! Tijd om te beginnen met decoreren. Nadat ik alles heb wat nodig is om mijn huis om te toveren in een Christmas ready home kies ik een weekend uit om dit te doen. Meestal het tweede weekend in November. Ja ik begin vroeg omdat ik het na midden november meestal druk heb met andere dingen.

Prepping for the holidays

So ….. Ik zou beginnen met vloggen, maar heb dat idee gauw in de koelkast gestopt. Na 8 keer iets te hebben gefilmd en ik elke keer of ontevreden was met de angle, de manier hoe ik sprak of whatever more heb ik besloten om mijn blog te gebruiken om dezelfde boodschap over te brengen. I know i know … I’m stuck in the comfort zone, maar I am going to spice it up a little bit. Ik ga wel korte filmpjes maken en samen met mijn artikelen uploaden op mijn blog. Ik maak mijn blog hierdoor multi-mediaal. Wat zal mijn docent online journalistiek trots zijn op mijn gebruik van vaktermen (ondanks ik haar vak nog niet heb gehaald).

Double standards?

Ik ben geen geweldige story teller, maar wil jullie toch even een verhaaltje … of 2 vertellen. 

Een heleboel mensen zullen zaken anders zien dan mij, but here it goes. Deze twee verhalen zijn gebasseerd op ware gebeurtenissen.

Iedereen wil graag een eigen huis. Je eigen plekje die van jouw alleen, of in de toekomst je gezin, is. Een huis die je kan inrichten naar eigen inzicht en waar je een beetje kan doen wat je zelf wil. We gaan niet praten over hoe duur het is om dit allemaal te realiseren. Maar stel dat je in de gelukkige omstandigheden verkeerd en een huis hebt kunnen kopen. 

Everyday heroes

Helden hebben niet altijd een coole outfit met een cape, zijn niet altijd lid van een groep zoals de Avengers en hebben niet altijd TV shows en films waar hun heldendaden aan de wereld worden getoond.Helden zijn soms eenvoudige "kleine" mensen die mensen grote diensten bewijzen. Ze doen dit zonder nadenken en omdat het voor hun normaal is een good deed te doen.

How do I do it ... Coffee

Juli en Augustus zijn, naast december, voor mij de drukste maanden van het jaar. Het is wedding season, tentamen periode op school en het Interbanken Toernooi is in full swing. Ik kan normaliter geen enkele activiteit meer inplannen in deze periode. Ik maak lange dagen, zit vele uren achter mijn laptop of met mijn neus in een boek en glip er als het enigszins kan, op 5 augustus heel even tussenuit om mijn jaardag in stilte door te brengen met me , myself and I. Mijn beste vriend in deze maanden is, ja de mensen die mij goed kennen weten het al ... Coffee.

Being a Survivor (Co-written by Debby-S)

If there is one thing we as humanity have in common, it would be this: we have all survived at least one thing in our lives. And that something is the same for each and every one of us. We have all survived living on this earth up until this moment. And surviving and staying alive is not always the easiest thing to do. From the moment we wake up in the morning, until the moment we lay ourselves to bed at night, we each face many challenges.

A conversation about flavors

I had just finished my morning yoga and was sipping on a good cup of  dark Arabica  when he appeared like a vision of  true Caribbean perfection with the sun sparkling off his "still wet from his morning swim" body. He took a seat next to mine and looked at the breakfast menu. He glanced my way and with a beaming smile he asked me what my flavor was. "Coffee or other?" I replied. Intrigued by my shameless flirtations he started with his own.

Verleidingen

Pinocchio is een van mijn all time favorite verhalen. Niet zozeer om het feit dat een man zijn wens om vader te worden in vervulling is gegaan, maar meer het verhaal achter het luisteren naar het kleine stemmetje in je hoofd. Wij kunnen heel veel leren van het kijken naar een film van twee vriendjes, waarbij de een in de verleiding komt om het slechte pad op te gaan en de andere steeds weer probeert hem op andere gedachten te brengen.

Thanksgiving

Ik stond vanmorgen in opperbeste stemming op. Er was welliswaar geen stroom, maar dat kon niet tornen aan mijn good mood. Dus gewapend met een kaars en een emmer I took care of my basic needs. Als de mensen zonder electriciteit en stromend water het dagelijks kunnen, one day without luxury won’t kill me, dacht ik toen bij mezelf. Gelukkig was mijn uniform al gestreken en kon ik met behulp van mijn kaars, mijn make-up relatief netjes aanbrengen.Ik piepte de kamer van mijn vredig slapende ouders in en was dankbaar dat ik beiden nog bij me mag hebben. Ik dronk beneden een glaasje melk, pakte een pakje beschuitjes, stapte naar buiten en ademde diep de ochtendgloren in. En ik dacht bij mezelf, wat zijn wij tog blessed dat wij frisse lucht kunnen inademen en niet zoals de andere landen te maken hebben met door uitlaatgassen van auto’s en grote industrieen vervuide lucht. Ook het feit dat ik zonder angst mijn auto kan instappen en de straat op kan gaan, en mij, afgezien van een aantal doodrijders, veilig kan bewegen door de straten van Paramaribo, maakten dat ik nog dankbaarder was. Super veel zin om naar het werk te gaan had ik niet na een mid-week vrije dag, maar toen realiseerde mij dat ik tenminste een baan heb, iets wat anderen graag willen hebben. Heel erg goed gaat het niet met ons land; de economie baart ons  wel zorgen en een ieder vraagt zich af hoe onze toekomst eruit zal zien, maar wij hebben tenminste een toekomst om over na te denken. Er zijn duizenden die door oorlog niet eens durven denken buiten het moment waar ze nu in leven.
Denderend is onze situatie niet, maar ik ben wel heel dankbaar dat ik vanmorgen veilig in Suriname wakker mocht worden.

New Journey

As I embark on a new journey, starting a new career to make a change in my future, I feel the need to understand what it is I want exactly and who I want to be. I'm studying Journalism. It sounds all great and fancy to some people, but before I dive head first into a new adventure, I feel the need to define what being a journalist means to me.
In my opinion a journalist is a person with great curiosity, who is focused and persistent when it comes to writing a story. This person needs to have knowledge if different subjects of interest  and needs to be versatile in his or her job.
Discipline and order are very important in reaching deadlines if you want to be taken serious and be successful. But I think the strength of a good journalist not only lies in the things mentioned above, not only consists of being a goal-getter. I strongly believe that a good journalist should be an inspiration to others, someone who also cares about the people around him who are a part of his story. He should be nice and helpful so he can simply make a difference and occasionally spread some well-needed love and joy

Never again

Never again will I let anyone

Push me back over the edge

Hurt me so bad

That I feel worthless

That I deserve to be treated

In a way no one ever deserves

To be treated

Never again will I accept

That someone sees me as easy

To be used as a toy

To play with when it is convenient

And then to be tossed aside

Until the next time he needs

To be entertained

Never again will I fall

Into the deep dark pits

Into the bottomless depths

The never ending darkness

The immeasurable pain

The boundless fear

The unfathomable hurt  of depression

Stronger

You have torn down my fences

Made me let my guard down

Made me feel again

Melted the ice around my heart

Gave me a spark of hope

Only to make me feel worthless

Mentally used and abused

Feeling like I don’t deserve to be treated right

Like I am some easy target

Like I can be discarded like yesterdays newspaper

But that’s where you are wrong

That’s where you failed

You got under my skin that’s true

But not deep enough

You’ve barely scraped the surface

I thank you

Because your actions will make me stronger

A woman who knows her worth

Will never settle for less

And will demand to be treated right